Na een lange rit kwam ik aan in het mooie Friesland. De dag begon met een klein kennismakingsgesprek in het gebouw van de Zeezeilers van Marken. Hierbij werd iedereen aan elkaar voorgesteld en werd het doel en planning van de dag besproken. Vervolgens zijn we naar de boot in de haven gelopen, waarna iedereen zijn zeilkledij heeft aangetrokken en de boot is klaargemaakt. Vervolgens hebben we een rondleiding over de boot gehad met een veiligheidsinstructie van de veiligheidsmiddelen aan boord. Daarna zijn we de haven uitgevaren waarna we de zeilen gehesen hebben en we zijn gaan opkruisen in de vaargeul. Hierbij hebben we om- en om gewisseld van stuurman/vrouw en ondertussen gebabbeld over van alles en nog wat. Na enkele mijlen heen- en weer gevaren te zijn in de vaargeul zijn we de haven weer ingevaren waarna we de zeilen hebben gestreken. Tot slot hebben we nog een aantal motormanoevreeroefeningen gedaan in de haven, die zeer leerzaam waren

Na een leuke en leerzame dag heb ik onder begeleiding de boot teruggelegd in de box. Hierna hebben we een evaluatie gedaan en hebben we in een gezamenlijk gesprek bepaald welk trainingen ik aankomend jaar ga volgen. Voor mij betekent dit een Lange CWO 1 en 2 cursus zodat ik na een goede basis heb waar ik vervolgens op voort kan borduren.

Na dit gesprek was het tijd om deze leerzame, gezellige en ook interessante dag af te sluiten. Ik heb zin in de aankomende cursussen en heb op basis van deze dag het gevoel dat ik zeker nog veel ga leren bij de zeezeilers!

Marcel

Op 14 januari hebben we een kennismakingszeildag gehad bij de Zeezeilers van Marken in Harlingen. De weergoden waren ons gunstig gezind, een heerlijk zonnetje met een mooi windje en dat in januari!

Er is een inschatting gemaakt van ons huidige zeilniveau om te kijken welke cursus het best bij ons past zodat we ons niveau kunnen verbeteren. Ik vond het erg interessant om te horen hoe Rob en Saskia mijn niveau inschatten en ik heb suggesties gekregen waar ik op kan letten voor in de toekomst, waar ik zeker mee aan de slag ga. Een leuke, leerzame en nuttige dag waar nog een vervolg op komt!

Iris

Vrijdag, zaterdag en zondag is het er niet van gekomen om blogs te schrijven. De vermoeidheid trad in en ik merkte dat ik behoorlijk wat moest doen om de boot aan het lopen te krijgen. Het ging niet meer vanzelf. Hieronder dan een afsluitend blog van de laatste drie dagen van de 200 myls solo

Het is donderdagnacht 00:00 uur en Jaco van de High Spirit en ik liggen naast elkaar voor anker bij Oude Zeug. Ik steek mijn kop buiten het luik en zie op de windmeter dat het nog steeds niet veel waait. Jaco is ook wakker geworden, maar we beslissen om nog twee uur te gaan slapen. Die gestolen twee uurtjes slaap ik onrustig. Uiteindelijk wordt ik bruut gewekt door de wekker. Het waait minder dan daarvoor, maar ik besluit om te gaan.

Bij Jaco is er na tien minuten nog steeds geen beweging en ik geef hem een belletje. Door de wekker geslapen. Aanvankelijk waait het nog niet veel, maar als ik verder onder de wal vandaan kom dan begint de boot te lopen. Uiteindelijk hebben we een mooie tien knopen wind en de boot loopt weer geweldig. Jaco blijft eerst mooi in de buurt, maar als we aan de laatste twee rakken beginnen richting Lelystad begin ik hem uit zicht te raken. Ik maak me zorgen of ik het wel ga halen vandaag. De wind begint eruit te zakken en het ziet er niet naar uit dat hij terug gaat komen.

Handig
Bij Enkhuizen begint de wint te draaien de goede richting op. De boot begint langzaam weer te lopen en snel kan ik de fok inrollen en de Code O hijsen. Ik begin behoorlijk handig te worden in het wisselen van de zeilen. Het kost alleen veel kracht. Ik ben blij dat ik het solozeilen met wat minder wind kan uitproberen. Niet dat ik bang ben voor harde wind, maar windstilte of weinig wind is niets voor mij. Dit is voor mij de uitdaging. Raggen met met veel wind zit me in het bloed, maar met weinig wind vind ik het moeilijk om de concentratie vast te houden en geef ik er makkelijker de brui aan.

Op het stuk tussen Enkhuizen en Lelystad probeer ik alles uit de boot te halen door te trimmen en uiteindelijk de Code 0 te wisselen voor de gennaker, omdat de wind steeds meer omloopt/(draait). Als ik de boot oploef totdat er druk komt, gaat hij lopen en probeer ik zo diep mogelijk af te kruizen. Dit werkt. Het valt me op dat er bij de dijk meer rimpels in het water zitten. Meer wind dus. Als ik voorbij het laatste ondieptetonnetje ga beslis ik om naar de dijk te gijpen. Bij de dijk zet ik de laatste gijp in en ik kan direct op de boei aanlopen. Mijn keuze om diep af te kruizen heeft gewerkt. Ten opzichte van een andere boot ben ik flink uitgelopen. Het is heerlijk om de boei te ronden en de motor te starten. Ik zet koers naar de Houtribsluis en maak de boot klaar voor de nacht.

De windverwachting wordt er niet beter op en ik begin me zorgen te maken of ik de finish wel ga halen. Het is vanuit Lelystad nog ongeveer 25 mijl en ik moet nog twee rustperiodes hebben van zes uur. Zo dadelijk gaat mijn tweede rustperiode in. In mijn eigen box in Lelystad haven. Heerlijk

Winnaarsmentaliteit
Om 23:00 uur gaat de wekker en de windmeter geeft nog steeds geen wind aan. Het bed is heel erg lekker warm en ik kan zeker nog twee uur slaap gebruiken. Als de wekker opnieuw gaat, staat er nog steeds geen wind. Ik wil het gaan halen en besluit de lijnen los te gooien en te beginnen aan de laatste rakken op het Markermeer. Er ontstaat ook twijfel bij me of ik het nog wel leuk ga vinden. Het ziet er naar uit dat het een hele lange laatste adem gaat worden. Ik vind het normaalgesproken heel vervelend om met geen of heel weinig wind te zeilen. Het geduld raakt snel op bij me en dan gaat normaal de motor aan. Maar toch komt bij mij ook de winnaarsmentaliteit om de hoek. Ik geef niet snel op en begin het leuk te vinden om toch 1 of 1,5 knopen snelheid uit de boot te halen. Het lukt me steeds beter en ik kom veel over de boot te weten. Het steekt heel nauw welke windhoek ik vaar en ik zie dat meteen aan de snelheid. Eerst ruimer varen en snelheid opbouwen, geleidelijk de schoten strakker trimmen en verder oploeven. Bij 3 knopen wind kan ik al gauw tussen de 2,5 en 3 knopen snelheid varen. Uiteindelijk doe ik er veertien uur over om de 16,5 mijl tussen Lelystad naar Hoorn en Volendam af te leggen.

Het is  zaterdag 16:00 en het anker valt bij de dijk voor Volendam in de Gouwzee. Als ik de boot achteruit vaar om het anker in te laten graven, komt er een grote bos zeewier boven die om de kiel zat. Ik had al zo’n vermoeden, omdat de boot niet lekker liep. De Live Your Dream heeft een diepgang van 2,4 meter en dat is diep genoeg om het zeewier dat nu op de bodem groeit een mooie maaibeurt te geven. Mijn laatste rustperiode van zes uur gaat nu in.

Nog negen mijl
Vanaf deze boei is het nog 9 mijl naar de finish en ik heb het vertrouwen dat ik het ga halen. De weerberichten geven aan dat er de volgende ochtend wind gaat komen, maar ik wil dat risico niet lopen. Ik kan er op gokken om later weg te gaan en met meer wind in een sneller tempo de laatste mijl af te leggen. Ik vind dat risico echter te groot en besluit dat ik om 0100 met het laatste rak ga beginnen. Het gaat nu om aankomen.

Het zijn rare laatste mijlen met gemengde gevoelens. Het eerste stuk naar het Paard van Marken gaat snel. Je gaat dan toch rekenen en je stelt je in op het halen van de eindstreep met een gemiddelde van 3,5 knopen. Ik kan om vijf uur aankomen. Ik moest me wel een beetje opladen voor het laatste stuk en die snelheid was zeer wenselijk. Als bij het Paard de wind er uit gaat en ik een uur bezig ben om om het Paard te komen, komt het besef dat ik nog even moet doorzetten. Het is nu zo dicht bij en met een gemiddelde snelheid van iets minder dan 0,75 knopen per uur naar de finish is het door geconcentreerd te sturen en te trimmen haalbaar te finishen.

Al veel langer had ik gemerkt dat het zelf sturen op de lange duur veel minder effectief is dan op de stuurautomaat. De automaat op de windhoek in plaats van op een kompaskoers werkt geweldig en ik trim dan bij. De wind draait continu. Vaak moet ik overstag, heel soms kan ik ineens op mijn doel af sturen, P9. De magische boei.

Het is over
Om 08:25 uur glijdt de boot langs de P9 en is het voorbij. Hier begon het vijf dagen geleden en nu heb ik het toch gehaald. Het is een mooi en toch emotioneel moment. Het voelt als een ontlading en de spanning die van de boog wordt gehaald. Bij alles wat ik doe realiseer ik me dat ik een chronische ziekte heb en mijn totale aorta vervangen is door kunststof. Ik laat me echter niet snel uit het veld slaan en het voelt groots dat ik dit toch kan. Het betekent ook dat ik verder kan. Mijn grenzen zijn nog niet bereikt.

Ik ben de 200 mijls gaan varen om verschillende redenen. Ik wil veel over mezelf leren en kijken of ik het solozeilen leuk vind. Ik ben geen Remie (Alleen op de wereld), maar wil graag mijn eigen grenzen verkennen en verleggen. Zeilen is hiervoor mijn middel. De 200 mijls is voor mij een eerste aanraking met het solozeilen, met als doel om te kijken of ik het leuk vind en daarmee de campagne voor de Ostar in 2013 in gang te zetten. De 200 mijls was daarmee voor mij ook een beladen race waarvan veel af hangt.

Na de finish heb ik de boot eerst vijftien minuten laten drijven en de laatste dagen de revue laten passeren. Ik heb het moeilijk gehad en mezelf op een andere manier leren kennen. Het belangrijkste is dat ik het geweldig heb gevonden en genoten heb van het solozeilen. Daar waar ik normaal zou stoppen, ben ik doorgegaan. Dit smaakt naar meer. Ik ben trots op mezelf.

Olaf SY Live Your Dream

Om 03;15 uur (woensdagnacht) passeer ik de Boelaran bij IJmuiden. Samen met Jaco van de High Spirit heb ik er nog aan gerekend en als we voldoende snelheid halen, kunnen we in een keer door naar Kornwerderzand via Den Helder.

Het is kraakhelder en onder een prachtige sterrenhemel rol ik de Code 0 uit. Op het moment dat ik de schoot aanhaal, begint de boot te lopen. We hebben al een klein beetje stroom mee en voor me zie ik veel lampjes die dezelfde kant op gaan. Als ik de boot een beetje getrimd heb, staat het log rond de 7,5 knopen over de grond. Dit is 2,5 knopen meer dan we hadden gerekend. Ik had zelf op zes gehoopt, maar dit is echt geweldig. De boot loopt als een dolle en de ene boot na de andere haal ik in.

De nacht is geweldig en niet koud. Als ik met de kookwekker een paar slaapjes van 10 min probeer te doen, kruipt de kou toch in mijn botten. De zeiljas gaat aan en de muts over de oren. Nu het lichaam weer op begint te warmen lukt het me een paar keer 10 min weg te dommelen.

Foutje
Bij Den helder begint het te schemeren en moet de Code 0 er af. Ik moet wat hoger aan de wind en dit is net te hoog. Het lukt me niet goed de Code 0 weg te rollen, omdat ik nu hoog aan de wind met de fok vaar. De Code 0 klappert te veel en ik moet eerst afvallen. Nu gaat het heel gemakkeijk en weg is die. Ik merk wel dat het grote zeilen zijn. Het kost me veel kracht om de zeilen keer op keer te hijsen. De mast is 20  meter hoog en dat is nog al een eind en het zeil weegt ook nog wat. Doordat ik heb lopen klooien, moet ik een slag maken naar de boei bij Den Helder. Dit kost tijd die niet nodig was.

De beslissing om verder te gaan is niet moeilijk. Ik ben zo vroeg dat stoppen heel erg stom zou zijn. Er ligt nu nog een boot voor me en die kan ik hebben. Het is een Waarschip 1010. Wat loopt dat ding hard. Het kost me moeite hem voorbij te komen en we verwisselen uiteindelijk van koppositie. Heel grappig is dat er voorbij gaan heel lang duurt, maar als je er voorbij bent dan loop je ineens heel snel uit. Komt dit omdat de ander dan het bijltje er bij neer legt?

Nieuwe standaard solozeilen
Ik ben blij dat ik in Kornwerderzand ben. Het is een lange en inspannende 25 uur geweest. Rond de klok van 10 heb ik de laatste boei op de Waddenzee gerond. Zeilen neer en naar de sluis. Samen met een paar andere deelnemers meren we af aan de steiger bij de sluis om even bij te komen. Het is heerlijk weer en ik neem een douche op het achterschip. Van de buurboot die voor me ligt krijg ik het commentaar dat dit niet ‘des solozeilen’ is. Ik vraag me af wat hij daarmee bedoelt. Is het zo dat ze dan toch graag een beeld neerzetten van solozeilen = stinkende mensen met een pakje zware shag? Ik vind het niet erg om een nieuwe standaard neer te zetten en geniet van mijn heerlijke douche en daarna een kopje Senseo.

Als ik in de kuip mijn lunch aan het eten ben, komt Jaco door de sluis. Hij heeft het ook snel gezeild en meert naast mij af.  Op de vraag of ik een eitje met spek voor hem moet bakken met een bakje koffie wordt zeer enthousiast gereageerd. Al snel komen we tot de conclusie dat we niet lang moeten blijven liggen. De wind gaat er steeds meer uit en we denken dat het goed is om zo snel mogelijk de mijlen op het IJsselmeer af te maken. Eenmaal buiten en gestart bleek dit geen goed idee. De wind was er totaal uit en ook nog eens tegen de wind in. Kruisen is de enige optie en ik leg me bij die gedachte neer. Toch kan ik het niet hebben en ga na een half uurtje met de Code 0 aan de slag. Dit zeil begint steeds meer het sleutelwoord van de Live Your Dream te worden. Ze loopt er mooi op en is erg gemakkelijk in de bediening.

Ankeren
De wind neemt iets toe en draait, zodat ik steeds meer op de boei af kan varen. Met een mooie parabool kom ik precies op de boei uit. Jaco en ik besluiten om het anker uit te gooien en de verplichte zes uur achter het anker door te brengen. Voldaan met een gevulde maag lig ik eindelijk in mijn bed en kijk terug op een twee zeer geslaagde zeildagen. Het solovaren op deze manier bevalt me wel. Het komt ook omdat je nog veel contact hebt met je medezeilers. Het alleen zeilen bevalt prima. Nu nog zien hoe het met meer wind zal gaan.

Ik heb overal spierpijn, vooral in mijn buikspieren. Die krijgen bij het hijsen van de zeilen flink wat voor de kiezen. Even trainen dus.

Nu heerlijk slapen 20:00 uur donderdagavond

olaf

Het besluit is genomen en ik ga baan 1 varen. Ik lig midden in het veld en heb tot nu toe een voldaan gevoel over vandaag. Ik heb het plan van gisteravond doorgezet en ben om 09.30 uur gestart bij de boei P9. Bij het vertrekken van de haven was het al geruime tijd stil om me heen. Alle deelnemers hadden een beetje last van adrenaline. De eerste motor ging al om 6 uur aan en om 6.30 uur werd er op het dek geklopt: ‘ben je stand-by voor als we weg willen’? Ik wil nog even naar bed en heb al helemaal geen zin om zonder wind naar een boei te dobberen. Toch ben je wakker. Na het helpen van de anderen heb ik een plekje opgezocht waar ik nog even heerlijk een uurtje mijn ogen dicht heb gedaan op de bank.

Om 9 uur gingen de trossen los. Het was een lekker, maar raar gevoel om echt alleen weg te varen. Omdat Marjolein en mijn vader op de buurboot stonden om me uit te zwaaien, had ik wel een gevoel dat ik een grote reis ga maken. Dit gevoel raak je alleen snel kwijt omdat er veel moet gebeuren.

O ja, de tracker moet nog aan. Hij lag al wel klaar, maar na 10 min rommelen en een belletje met de organisatie heb ik er het bijltje bij neergelegd. Hij doet het niet. We hebben het logboek nog.

Ik doe het rustig aan en plan alles goed. Dit geeft me rust en hierdoor kan ik mijn krachten verdelen. Als het grootzeil staat gaat de Code 0 (een groot voorzeil) er op en gaat bij de P9 de motor uit.

De telefoon gaat. Omroep Flevoland voor een live gesprek op de radio om 12 uur. We hebben een leuk gesprek van max 5 min en het geeft me wel het gevoel dat we begonnen zijn aan de Ostar Campagne die in 2013 op de agenda staat.

Tot nu toe heb ik alleen bij het Paard van Marken even 10 min onder de twee knopen gelopen. Het valt niet tegen en ik had dit niet verwacht. Na het paard kreeg ik de eerste boot in zicht. De Live Your Dream haalt de Dreamcatcher in. We maken foto’s van elkaar en bij mij gaat het bloed sneller stromen. De jacht is geopend. De boot blijft mooi lopen en ik wissel veel zeilen. Dit omdat ik nog niet echt weet wanneer welk zeil ik moet voeren als het zo kritisch is. Het loont en al snel krijg ik de volgende in  zicht.

Door laat te starten heb ik ook een risico genomen. Door baan 1 te varen moet ik vannacht om 4 uur weg uit IJmuiden. dit betekent dat ik voor 22.00 uur bij Amsterdam moet finishen, zodat ik dan de verplichte 6 uur rust kan nemen.

Het zag er even naar uit dat ik vanaf Hoorn zou moeten kruisen. De wind draait gunstig met me mee en ik kan al snel de Code 0 er weer opzetten. Het lijkt net alsof we een versnelling hoger gaan. De snelheid loopt op tot af en toe 7 kn. De boot loopt geweldig en het geeft een groots gevoel om zo alleen op je schip te zijn en haar te zeilen.

Als Lelystad in zicht komt, vraag ik me af of er een wedstrijd aan de gang is. Zoveel boten zie ik bij een ton. Dat is echter mijn ton en ik denk dat er zeker dertig boten bij elkaar liggen. Ik lig niet ver achter en kan zien dat er een deel van de groep voor een andere baan kiest. De zeilen gaan neer en ze zetten koers naar Lelystad. Een groot deel van de groep gaat door naar Amsterdam en ik sluit me daar bij aan.

Het kan niet anders zijn dan dat ik een goede beslissing heb genomen, omdat ik veel boten ingelopen heb. Het voelt goed om tussen de boten te varen. Het geeft een gevoel van saamhorigheid. Iedereen heeft hetzelfde doel.

Ik ben veel de zeilen aan het trimmen en heb daardoor nog niet het gevoel dat ik me verveel. Was daar bang voor, maar het rommelen en twitteren neemt veel tijd in beslag. Ik maak lekker eten en ruim de rommel op. Het laatste uur naar de P9 dommel ik lekker op de kuipbank en kijk om de 8 min om me heen.

Om 1900 uur ben ik de P9 gepasseerd en mag de motor aan. Samen met Jaco Cossee die met een Spirit 36 vaart, stoom ik richting de sluis. De eerste dag zit er bijna op met een voldaan gevoel. Nu op de motor het laatste stukje naar IJmuiden. Om 04.00 uur weer op weg om de stroom en wind naar het noorden mee te krijgen.

Olaf

Vandaag met Marjolein de boot naar Durgerdam gevaren. We zijn hier vaker langsgevaren, maar we hebben nog nooit Durgerdam aangedaan. Dit vanwege de diepgang van 2,4 meter. We liggen nu in de haven, maar de vraag is of ik er ook weer uitkom. Met de kiel door de modder hebben we met veel gas op de motor de haven bereikt.

In de kleine haven van Durgerdam liggen 77 boten met een doel. 200 mijl solozeilen en ik ben er een van. Voor mij is het de eerste keer. Ik ben benieuwd hoe ik het ga vinden.

Er zijn 4 banen te kiezen en morgen na de start moet er na ongeveer 35 mijl bij Lelystad de keus gemaakt worden welke baan je gaat varen. Afhankelijk van de boei die je vervolgens kiest, kies je de baan die je moet gaan varen.

Op dit moment gaat mijn voorkeur voor baan 1 die mij via IJmuiden over de Noordzee naar Den Helder en verder Kornwerderzand leidt omdat de wind uit het ZO komt en er winst is te behalen door de stroom die er staat op de Noord en Waddenzee.

Niet mijn sterkste punt
Het voelt nog een beetje raar en de vraag of ik het kan heeft plaats gemaakt voor of ik het haal. Praktisch gezien is het niet moeilijk om met weinig wind te varen. Het kost niet veel kracht en er is genoeg tijd. Het zullen alleen lange dagen worden en om veel geduld vragen. Weinig wind is niet mijn sterkste punt en ik heb daar het meest te leren.

Om 20.00 uur is het palaver in het clubgebouw van Watersportvereniging het IJ. Veel mensen kennen elkaar en het valt me mee wie ik allemaal ken. De sfeer is gezellig en ongedwongen. Iedereen krijgt de laatste info en de tracker die we meekrijgen wordt goed uitgelegd.  Hierna volgt het gesprek van de avond; de wind. Er komt niet veel volgens de voorspellingen. De vraag is ook of je vroeg of laat moet starten. Je mag tussen 0700 uur en 10.00 uur starten. Ik start om 10.00 uur. Geen tactiek, maar mijn vader komt morgen om 0900 uur om me uit te zwaaien en ik wil morgenochtend nog even met marjolein ontbijten.

Olaf

Ik vind het moeilijk om in een blog uit te leggen wat de afgelopen week voor mij en mijn zeilervaring allemaal heeft betekend, maar ik ga het toch proberen!

Voordat ik daaraan begin wil ik echter even de stichting bedanken voor het feit dat ik, Rick en Iris de kans hebben gekregen om met behulp van een eigen boot te bewijzen wat we allemaal hebben geleerd in de afgelopen trainingen en theorie weekenden. Dankzij het feit dat we nu een eigen boot hadden waarbij we zelf alles aan boord moesten regelen, organiseren en plannen, heb ik de afgelopen week een steile leercurve gehad. Ik heb nu een nog safer gevoel bij alles wat er gebeuren moet en ga dingen steeds meer op gevoel doen.

Het alleen varen zonder hulp heeft ons aardig uitgeput. Maar de race heeft me ook laten zien dat we dankzij alle training en ondersteuning vanuit de stichting, zelf op pad kunnen gaan en zonder schade van a naar b kunnen komen.

Al met al een bijzonder gevoel wat ik volgens mij deel met Rick en Iris. Met hen was de afgelopen week intens, heftig, gezellig en een groep die als een team draaide en beslissingen nam, maar waarbij Rick natuurlijk de laatste beslissing had!

Al met al hoop ik deze ervaring mee te nemen in de toekomst bij Leef Je Droom en ik ben benieuwd wat de toekomst gaat brengen! Natuurlijk staat voor mij nu allereerst het behalen van mijn TKN en marifoon certificaat op het programma, want ook dat hoort bij het co-schipper worden!

Gegroet,

co-schipper marcel merkx

Het is alweer voorbij, maar wat een gave tocht. Met 3 co-schippers van Leef Je Droom, Rick, Marcel en ikzelf, hebben we de 24 uurs gevaren op een Bavaria 31. Een mooie boot waar we goed mee overweg kunnen.

De start was om 1900 uur vanaf Lelystad zuid, de Live Your Dream startte daar ook, dus die konden we nog even in de gaten houden. 10 minuten voor de start, even naar buiten varen om ons te melden, ze hadden het gezien. Weer terug en aftellen. 3 minuten van tevoren gaan we overstag en richting de startlijn. Maar toen zagen we de eerste boten al over de lijn gaan (waar onder, hoe kan het ook anders, de LiveYour Dream). Leermomentje, het is handig ALS de klok goed staat.

Na de start liepen we voor geen meter, maar nadat we de neerhouder hadden aangetrokken begonnen ook wij te lopen. Wel prettig, want we waren bijna laatste. Zeker niet ALS laatste van onze start passeerden we de eerste boei. Vanuit daar begint het echte navigeren. Het idee is van boei naar boei te varen en dan zoveel mogelijk mijlen te maken. Erg strategisch, want het hangt van de koers af hoe snel de boot vaart. Wij wilden het liefst ruim aan de wind varen.

Het is heel anders om met zijn drieeen op een boot te varen dan bij Olaf aan boord. Hier moeten we zelf alles beslissen en denk je daardoor ook veel meer na. Het weer was vrij heftig en dat hebben we gemerkt. Volgens het weerbericht zou het 4-5bft zijn en soms 6 zuidwest ruimend naar west. Terwijl wij veel zuidenwind hebben gehad en wel meer dan 6 bft (Olaf zei later bijna 8). Het schip liep af en toe best uit zijn roer en dat is heel zwaar sturen. Dan nog heftige golven en weinig slaap. Er zijn wel een paar momentjes geweest dat ik die 24 uur heeel lang vond duren.

Met z’n 3tjes krijg  je wel een stuk minder slaap! 4 uur op, 2 uur af was het wachtschema zodat we telkens met 2 man buiten waren. 2 uur terwijl je je ook nog moet omkleden etc, ’s ochtends nog steeds moe. Ik heb af en toe moeite moeten doen om niet aan het roer in slaap te vallen. Het is wel een geweldig gezicht, 700 boten die de hele dag en nacht varen. In weer (plensbuien!!!) en wind (uit de onweersbui). Het mooist is toch wel de finish. Met al die boten naar Medemblik, Alle mensen langs de kant, een hele happening.

Uiteindelijk hebben we 123 mijl gevaren. En onwijs veel geleerd. Het was super!

Iris

Zelfstandig de 24uurs varen met een eigen boot en bemanning, die klus stond ons eergister te wachten toen we naar de start voeren. De boot was een Bavaria 31 cruise die we 2 dagen eerder hadden opgehaald in Lemmer. Na een training met Oscar op woensdag en Maurijn op donderdag om ons voor te bereiden, mocht ik met Marcel en Iris als bemanning het nu zelf doen. Niet helemaal zeker wat ons te wachten stond qua wind hadden we onze rakken gepland zodat we die bij verschillende windrichtingen konden varen.

De wind was flink, na de start om 7 uur hebben we voor zonsondergang al 2 reven in het zeil. Ons wachtschema van 4 uur op 2 uur af zorgt er voor dat ik rond half 10 mijn kooi op zoek. Marcel maakt me om 11 uur weer wakker, het is flink blijven waaien en we zijn lekker opgeschoten. Samen met Iris vaar ik verder.  Gelukkig hebben we nog maar een klein buitje op ons kop gehad en lijkt het verder droog te blijven.

We varen een achtje van Lelystad naar Hoorn en komen uiteindelijk rond 5 uur aan op het rak richting Enkhuizen om de sluis door te gaan. Marcel gaat gelijk naar bed want we hebben hem een uur later al weer nodig bij de sluis. Het rak door de sluis is voor de wind, we gaan erg hard en het vaart niet echt lekker. Ik ben blij als we door de sluis zijn en een rak naar de afsluitdijk kunnen varen. Dat schiet lekker op en als we na 9 uur Marjolein bellen hebben we al ruim 68 mijl gevaren op de navigatie. De Live Your Dream ligt dan nog op het Markermeer, maar gaat ook erg goed.

We varen verder en Iris komt rond 10 uur uit bed en ik duik er nog snel even in. Als ik rond 12 uur wakker word, besef ik dat het grootste gedeelte er al weer op zit en als het weer zo blijft dat we hem lekker kunnen uitvaren. Helaas, de reven die we er na de sluis hadden uitgehaald moeten er weer in. De Bavaria loopt veel uit zijn roer en we varen al snel weer met klein zeil en ingerolde fok. De snelheid is er niet minder om. We lopen hard, op bijna alle koersen 6 tot 7 mijl per uur en op goede momenten loopt de teller tot boven de 8.

De regen valt mee. We zijn een bui in gevaren, maar vonden al snel onze boei en varen er weer uit. De bui volgt onze koers maar haalt ons niet in, gelukkig want er zit ook onweer in. Door de buien verandert de windrichting ook veel. Af en toe is het niet mogelijk om het van te voren vastgestelde rak te varen en moeten we een ander uitzoeken. Uiteindelijk komen we bij de sport b boei uit en gaan we ons laatste rak in.

We bellen weer met de LYD, van Wouter horen we dat ze in de buurt zijn. Ik pak de verrekijker en zie ze inderdaad in de verte. Ik roep ze op per marifoon en vertel waar ze ons kunnen zien. Olaf beantwoordt dat hij ons gezien heeft en we bespreken het laatste uur van de race. Wij kunnen vanaf sport b in een rak naar de laatste boei, Olaf moet nog een extra rak. Als we tijd over hebben bij aankomst kunnen wij dat ook nog doen.

Tijd is er echter niet meer, rond 17:20 passeren wij de laatste boei en gaan het finsish rak op, nog ruim 4 mijl tot de finish. In een lange sliert boten waar wij redelijk vooraan zitten varen we verder. De windsnelheid loopt terug en we halen voor de laatste keer ons rif eruit. Vol zeil genieten we van het laatste uur en zitten rustig in de zon op het dek. Om 18:39 gaan we over de finish met ruim 130 mijl op de navigatie. We wachten buiten de haven van Medemblik op de LYD, zodat we samen de haven in kunnen varen.

Het ontvangst op de kade is groot, er staan honderden mensen de boten naar binnen te kijken. Er wacht echter voor mij nog wel een lastig stukje. Met 700 boten een wedstrijd doen is leuk, maar dat moet ook allemaal de haven weer in. Met 3 boten naast elkaar gaan we in een file de haven in. Het is erg druk en door de wind, stroming en drukte is het oppassen geblazen. Na de tocht wil ik niet dat we in de haven schade oplopen. Gelukkig gaat alles goed en is er nog tijd om te zwaaien en zoeken van bekende.

Olaf heeft al snel een plek naast de boot van de hoofdsponsor van de 24uurs geregeld en ik leg hem er snel naast. Binnen no-time staat de genodigde boot vol met familieleden en vrienden van Leef je droom. Na de felicitaties en een lekker biertje realiseer ik me dat onze rakkenkaart nog moet worden ingeleverd. Snel controleer ik de kaart op fouten en tel onze mijlen op. Daarna leveren we onze kaart in en gaan terug naar het feestje op de boten. Na het eten zien we bij het kantoor van de organisatie dat we reglementair zijn gefinished met 122,95 mijl. We gaan naar bed, we zijn moe.

Rick

Gisteravond na de 24 Uurs race kregen Olaf en Marjolein een cheque overhandigd van 12.000 euro. De Rotary Monnickendam heeft dit geld met een actie bijeen weten te vergaren. Rinus Ostermann en Hans Künsel waren met hun echtgenotes aan boord gekomen om de jongeren te feliciteren en overhandigden namens de Rotary Monnickendam een hele grote cheque.

Dit is een fantatisch bedrag waarmee we weer vele jongeren kunnen meenemen op de Live Your Dream. Rotary Monnickendam: enorm bedankt